Interview met Alexander Sitkovetsky

Amsterdam Sinfonietta gaat op stap met gastconcertmeester Alexander Sitkovetsky en verleidt de oren met fantasierijke muziek. Een verrassend programma met werken van onder anderen Kurtág, Telemann, Vivaldi en Dohnányi.

Door Frederike Berntsen


De roep van de violen

En óf ie zich de tournee in 2006 met Amsterdam Sinfonietta nog kan herinneren. “We speelden Richard Strauss’ Metamorphosen, een stuk waar ik erg van hou”, zegt Alexander Sitkovetsky. Destijds voerde hij de tweede violen aan. “De sfeer in het orkest, de zin in het spelen, alles staat me nog bij. Ik verheug me op ons komende project, waarbij ik op de plaats van Candida Thompson mag zitten als gastaanvoerder.”



Het programma is deels naar Sitkovetsky’s wensen ingevuld. Op de lessenaars onder meer muziek van Kurtág, Vivaldi en Telemann. Tijdens de concerten in Amsterdam en Leiden gaat dat zo: wanneer de oren gewend zijn aan een paar delen Telemann, klinkt plotseling linksachter een viool en rechtsvoor een cello; uit diverse hoeken en gaten in de zaal komt geluid. De miniatuurtjes van Kurtágs Games, Signs & Messages gaan een dialoog aan met barokmuziek. Een strakke choreografie van de musici en een uitgekiend lichtplan zijn in deze opzet noodzakelijk. “Er zijn vele formules voor een goed programma, en de combinatie van oud en nieuw is er een. Voor musici en publiek is een dergelijk concertidee een grote uitdaging, wanneer je het goed doet als speler kun je je luisteraar overtuigen en samen een heel mooie sfeer creëren. Weer eens wat anders dan de opbouw ‘ouverture, soloconcert, symfonie’.”

“Weer eens wat anders dan de opbouw ‘ouverture, soloconcert, symfonie’. Ik vind het tekenend voor het orkest dat ze een dergelijk experiment aangaan.”


“Ik vind het tekenend voor het orkest dat ze een dergelijk experiment aangaan. Vaak zie ik de programmering van Sinfonietta en denk ik: dat zou ik ook willen spelen. Voor mij is het fijn dat ik niet als solist aantreed, maar dat we alle muziek samen maken. Natuurlijk speel ik telkens een van de solopartijen in de concerten voor vier violen van Telemann en Vivaldi, maar de kern van die stukken is de interactie tussen solisten en orkest, zo zijn ze gecomponeerd. Dat past bij Sinfonietta als ultracommunicatief orkest.” En het past bij Sitkovetsky, als fervent kamermuziekspeler, bijvoorbeeld met zijn eigen Sitkovetsky Trio… “Zeker, alle begin van muziek maken zit in de kamermuzikale gedachte, het zo intiem mogelijk proberen muzikaal samen te komen.”


Dohnányi’s Serenade

Op verzoek van Sitkovetsky staat Dohnányi’s Serenade ook op het programma. En dat heeft ook een beetje te maken met het arrangement voor strijkorkest dat zijn oom, de violist Dmitry Sitkovetsky, van het oorspronkelijke strijktrio maakte. “Dohnányi is een van mijn favoriete componisten, de stukken die ik tot nu toe van hem heb gehoord en gespeeld zijn allemaal meesterwerken in een uitgebalanceerde harmonische taal. Mijn oom heeft de rijke klank van een strijkorkest optimaal ingezet in zijn arrangement, waarbij de tweede violen en de contrabas ervoor zorgen dat je een echte orkestrale beleving hebt.”


 
deel deze pagina