Portret Candida Thompson

Candida Thompson is concertmeester van Amsterdam Sinfonietta sinds 1995 en sinds 2003 is ze tevens artistiek leider. Ze heeft al vele solisten voorbij zien komen, en ieder brengt zijn eigen muzikale verhaal en persoonlijkheid mee. Blijven daar altijd de praktische zaken en de zorg voor het strijkersensemble waarvoor de violiste zich permanent inspant.
Frederike Berntsen

‘Mijn werk als concertmeester en artistiek leider kan erg spannend zijn: is er genoeg repetitietijd, zijn de schema’s in orde, heeft iedereen de juiste partijen? Alles gaat door mijn hoofd. En dan is er natuurlijk de vraag die ik me dikwijls stel: hoe houden we onze samenwerking uitdagend en fris? Maar opmerkelijk genoeg voelt geen enkel concert als routine. We kennen elkaar inmiddels enorm goed, en ik denk dat iedereen hetzelfde verantwoordelijkheidsgevoel draagt en zo veel mogelijk nieuwe ideeën probeert in te brengen. Op die manier sla je telkens een ander pad in, een richting die je nog niet kende.’

Primus inter pares

‘Ik hou er niet zo van als mensen me zeggen wat ik moet doen, bij het musiceren en daarbuiten. Omgekeerd vind ik het niet prettig om anderen iets op te leggen. De dialoog vind ik een betere formule, en daarom is de werksituatie bij Sinfonietta zo fijn. Soms moet ik sturen, natuurlijk, en daar moet ik mezelf dan toe dwingen. Maar weet je, muziek is een ademend en levend object, en vaak genoeg spreekt ze voor zich. Om dat te kunnen laten gebeuren moet je vrij zijn in je hoofd. Het is dan ook boeiend om met de groep zo goed mogelijk aan technische zaken te werken – één noot kun je op duizend verschillende manieren spelen. Van daaruit kun je de muziek laten opbloeien, je bent vrij als speler, er zijn geen technische obstakels meer.’

‘Als orkestmusicus ben ik vanzelfsprekend sociaal bezig. Als privépersoon ben ik veel ingetogener, tussen die twee Candy’s zit een groot verschil. Ik vind het een leerschool, functioneren in een groep. De omgang met ieder orkestlid is op maat gemaakt, ieder bevindt zich in een ander stadium van zijn leven en is met zijn eigen emoties bezig. Om iedereen op de juiste manier te benaderen moet je flexibel zijn, dat maakt ook dat ik op m’n tenen moet lopen. Het heeft iets moois, en als het werkt, voelt het geweldig. In onze groep geven de spelers elkaar de ruimte, en tasten ze de verschillende situaties af. De relatie is iets minder intiem dan met je eigen familie, maar de verantwoordelijkheid naar elkaar is precies dezelfde.’


‘Als orkestmusicus ben ik vanzelfsprekend sociaal bezig, maar als privépersoon ben ik veel ingetogener. Tussen die twee Candy’s zit een groot verschil’


Hamlet Piano Trio

Gevraagd naar de muzikale liefdes van Thompson wordt zijdelings de popmuziek aangehaald die in de auto opstaat: Queen. Serieuzer gaat ze in op haar trio. ‘Het Hamlet Trio, waarin ik speel samen met Xenia Jankovic en Paolo Giacometti, heb ik absoluut nodig. We bestaan nog niet zo lang, drie, vier jaar misschien. Voor mij betekent triospelen terug naar de basis van het violist-zijn. In het trio ben ik een individu, de klank komt niet uit de groep, maar direct van mij. Iedere oneffenheid is hoorbaar. We spelen veel klassiek repertoire, daar voel ik me comfortabel bij. Beethoven hebben we opgenomen met darmsnaren en Paolo speelde op een authentiek instrument. Het zoeken naar kleuren in die muziek met het instrumentarium dat past bij de tijd waarin ze geschreven is, is een must. Wanneer je in de klassieke periode duikt, bouw je een sterke basis op, van daaruit hoop ik dat we ons ontwikkelen in alle stijlen.’


‘In het trio ben ik een individu, de klank komt niet uit de groep, maar direct van mij’


Cd-opname met Thomas Hampson

Onder leiding van Candida Thompson heeft Amsterdam Sinfonietta sinds 2004 elf cd’s uitgebracht in samenwerking met het label Chanel Classics. De laatste cd ‘Tides of Life’ is een opname met de wereldvermaarde bariton Thomas Hampson: liedrepertoire van Schubert tot en met Barber in een bewerking voor strijkorkest van de Engelsman David Matthews. ‘Thomas Hampson? He is bigger than life’, laat Candida Thompson weten. De samenwerking tussen Hampson en Sinfonietta gaat ver terug. De wederzijdse inspiratie blijft. ‘Hij is geen dertig meer, maar draagt een geschiedenis met zich mee, dat legt gewicht in de schaal’, zegt Thompson. ‘Het is prettig om met mensen te werken die al een en ander hebben meegemaakt. Hampson zingt prachtig, zijn muzikaliteit is enorm, en hij daagt zichzelf en ons intellectueel uit, zeer inspirerend.’

Hoogtepunten seizoen 2017-2018

Wat Sinfonietta op de lessenaars zet is niet niks, een breed repertoire. In hoeverre houdt Thompson zich bezig met de concertprogramma’s? ‘Willem de Bordes, artistiek coördinator en programmeur, is de brainstormer als het gaat om de stukken die we spelen. Hij duikt er volledig in, hij voert ook overleg met de solisten, de componisten, de uitgevers en noem maar op. Een concertprogramma is een succes als het publiek het gevoel heeft een reis te maken, samen met de musici. Je moet de luisteraar ook altijd proberen te verrassen, het liefst door een nieuw of minder bekend element. Tijdens onze eerste tournee van dit seizoen, tevens ons debuut in Zuid-Amerika, speelden we bijvoorbeeld een nieuwe bewerking van het Requiem van Fauré samen met het Nederlands Kamerkoor. En daarnaast heb ik Bachs Chaconne uitgevoerd in een bewerking voor viool en zes zangers. The Protecting Veil voor cello en strijkorkest van Tavener spelen we dit seizoen voor het eerst, met Nicolas Altstaedt, heel spannend. En we voeren opnieuw Schuberts Strijkkwintet uit, dat stuk zit in mijn hart – de schoonheid die eruit spreekt, is ongelofelijk.’

 
deel deze pagina