Een hedendaagse troubadour

Een hedendaagse troubadour, zo zou je Jonathan Jeremiah (1982) wel kunnen noemen, een verre geestverwant van de renaissancecomponist John Dowland, die eind zestiende eeuw het onvergankelijke lied Flow my tears componeerde dat Jonathan tijdens de Breder dan klassiek-tournee in januari zingt.

Joep Stapel


Tien jaar geleden brak de Engelse singer-songwriter met de rokerige bariton in ons land door met de singles Lost en Happiness, afkomstig van zijn debuutalbum A solitary man, waaraan hij ruim acht jaar had gewerkt. Op zijn twintigste vertrok Jonathan met zijn gitaar en een droom naar de Verenigde Staten. Het succes liet lang op zich wachten – een karaktervormende ervaring. ‘Ik had nog niks meegemaakt, niks te zeggen,’ blikt Jonathan terug in een Amsterdams café. Dat is inmiddels wel anders, getuige de levenswijze songs op zijn vierde album, Good day uit 2018.


Breder dan klassiek

Traditiegetrouw begint Amsterdam Sinfonietta het nieuwe jaar met de tournee Breder dan klassiek, waarvoor het orkest de samenwerking zoekt met een collega buiten de klassieke muziek. Met Jonathan Jeremiah heeft Amsterdam Sinfonietta dit jaar een zanger gevonden wiens invloeden uiteenlopen van troubadours en crooners tot de jarentachtigpop van Depeche Mode en de filmmuziek van James Bond. Behalve nummers van Jonathan staat ook werk van zijn inspiratiebronnen én klassieke muziek op het programma.


Voor sommige nummers zochten Jonathan en Amsterdam Sinfonietta een hele nieuwe textuur. Dat was een kans om arrangeurs voor te stellen en kennis te laten maken met hele specifieke klassieke composities en deze te verwerken in hun arrangementen. In het nummer van Depeche Mode is bijvoorbeeld de polyfone textuur van het strijkerswerk Fantasia on a Theme by Thomas Tallis verwerkt van de Engelse componist Vaughan Williams. In Jonathans nummer Foot Track Magic zitten snufjes Sjostakovitsj en Dowland en in Gold Dust hoor je fragmenten Philip Glass. De begeleiding van het nummer No One is geïnspireerd op de laatste Symfonie van Mahler en het slotdeel van Ravels Strijkkwartet vloeit naadloos over in Jonathans dampende soulkraker Mountain.


‘Wie is toch die man die op een Engelse rockster lijkt en Duitse liederen zit te zingen?’

Jonathan heeft een zwak voor Nederland en hij komt hier graag. Hij speelde meermaals op North Sea Jazz, maakte een cd met het Metropole Orkest – en onlangs paste hij hier nog een week op iemands kat, ondanks zijn kattenallergie. Sinds de herfst is Jonathan regelmatig met de Eurostartrein van Londen naar Amsterdam gereisd om aan het programma te werken en te repeteren. Hij maakt zich vrolijk over de indruk die hij moet hebben gemaakt op zijn medetreinreizigers: ‘Wie is toch die man die op een Engelse rockster lijkt en Duitse liederen zit te zingen?’


Enige zelfspot is Jonathan dan ook niet vreemd. Hij is ‘ontzettend fijn om mee te werken’, bevestigen de musici van Amsterdam Sinfonietta. En bereid om een sprong te wagen, want hoe leuk het ook klinkt, optreden met een orkest is voor popmusici vaak enorm spannend. Jonathan, die nooit in een andere taal dan Engels heeft gezongen, zal onder meer het prachtige lied In der Fremde van Schumann ten gehore brengen, over de ontheemding die hij uit eigen ervaring kent.


Engelse Romantiek

Het programma bestaat uit drie ‘aktes’, die telkens openen met een instrumentaal klassiek werk. De Romantiek fungeert daarbij als rode draad, aangezien Jonathan zich daarmee verbonden voelt. Speciale aandacht is er voor de traditie van Engelse componisten als Finzi, Delius en Quilter, die hier maar weinig gespeeld worden. Aan de vooravond van de Brexit heeft die keuze ook een politieke lading, zegt hij: ‘De Europese cultuur is tot in de haarvaten verknoopt. Er is zoveel om voor bij elkaar te blijven.’


Klassieke muziek leerde Jonathan kennen via films. In het café schudt hij de filmcomponisten zo uit zijn mouw – een score van John Barry, bekend van de James Bond-films, herkent hij al na een paar maten, zegt hij: ‘John Barry heeft een unieke manier van arrangeren, hij bespeelt mijn emoties als een poppenspeler. Hoe het technisch werkt weet ik niet, maar hij neemt me mee op reis.’ Toen Barry hem kort voor zijn dood complimenteerde met zijn debuutalbum ervoer Jonathan dat als een grote eer.


‘Het middendeel van mijn nummer Deadweight stel ik me voor als een achtervolgingsscène’

Toevallig is die connectie met film niet. Jonathan ziet beelden bij muziek: ‘Er zit een cinema in mijn hoofd. Het middendeel van mijn nummer Deadweight stel ik me voor als een achtervolgingsscène in een actiefilm en ik dacht: hoe zou John Barry dit doen?’ Jonathan is weliswaar een man met een gitaar, maar wel een met een orkestrale verbeeldingskracht. Dankzij de ervaren arrangeurs van Amsterdam Sinfonietta komt die nu tot volle wasdom. Naast oudgedienden als Wijnand van Klaveren en Damiano Pascarelli werkt het orkest voor het eerst met arrangeurs Maarten Ornstein, Ben Trigg en Michael Atkinson.


7 - 21 januari: Breder dan klassiek met Jonathan Jeremiah

Deel deze pagina
     

Wat zijn de voordelen van series?

  • ruime seriekorting
  • 10% extra Vriendenkorting
  • vrije-keuze-serie in Amsterdam, korting vanaf 3 concerten
  • vanaf 6 concerten gratis cd naar keuze
 

Amsterdam Sinfonietta maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok