Portret: Frances Thé

Frances Thé, geboren en opgegroeid in Tasmanië, werd in 1996 tijdens haar studie in Utrecht gevraagd om auditie te doen bij Amsterdam Sinfonietta en sindsdien is ze vast lid van het orkest. Ze is blij dat ze deel uit maakt van zo’n hechte club musici en ze ziet uit naar het nieuwe seizoen dat ze gaat combineren met een masterstudie barokviool aan het Conservatorium van Amsterdam.

Noortje Zanen | Foto: Anna van Kooij


Frances herinnert zich de dag van haar auditie nog goed. ‘Ik was in die tijd druk met mijn vioolstudie in Utrecht bij Philippe Hirschhorn en met al mijn schnabbels bij de grote symfonieorkesten van Nederland. Marie-José Schrijner, die jarenlang aanvoerder van de tweede violen was bij Amsterdam Sinfonietta, zat in de zaal toen ik auditie deed voor een plek als remplaçant bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Op haar initiatief kreeg ik kort daarna onverwachts een uitnodiging om auditie te doen voor Amsterdam Sinfonietta. Ik kende het orkest nog niet, maar natuurlijk reageerde ik enthousiast.


Toevalstreffer

Op de dag van de auditie moest ik met een nachtbus uit Praag overkomen. Ik was daar een paar maanden verbonden aan de European Mozart Academy waar ik vooral heel veel kamermuziek heb gemaakt, maar waar ik ook de kans kreeg om mijn auditie tot in de kleinste details voor te bereiden samen met Gábor Takács van het vermaarde Takács Kwartet. Toch was de auditie best spannend. Het ensemble was aan het repeteren met Lev Markiz en na afloop hebben ze met z’n allen naar mij geluisterd. Dat klinkt misschien intimiderend, maar de atmosfeer was heel vriendelijk, ik voelde een oprechte interesse in mijn spel. Vanaf die dag speelt Amsterdam Sinfonietta een belangrijke rol in mijn leven.’


Durf en variatie

‘Destijds had ik verwacht dat het een sleur zou zijn om lang in hetzelfde orkest te zitten, maar dat geldt absoluut niet voor Amsterdam Sinfonietta. Het voelt als een groot voorrecht dat ik als freelancer nu al zo lang in een vaste groep speel. We kennen elkaar ontzettend goed en we hebben samen echt iets opgebouwd, vooral in de overgangsjaren nadat we hadden besloten om verder te gaan zonder dirigent, met Candy als artistiek leider. We moesten toen nog zo ontzettend veel leren! Voor mij persoonlijk was het de grootste uitdaging om een goede balans te vinden tussen het spelen in een groep en het nemen van eigen initiatief. Er is geen enkele plek in ons orkest waar je ‘gewoon kan volgen’. Je moet echt een grote antenne hebben en weten wat er om je heen gebeurt en tegelijkertijd moet je zelf durven te spelen zonder te wachten op de groep.


‘Ik hou geloof ik vooral van de durf van Amsterdam Sinfonietta om steeds weer nieuwe dingen te doen.’

Dat het nooit een sleur is om met mijn collega’s te musiceren heeft volgens mij alles te maken met de grote variatie in de programmering. We treden met heel veel verschillende internationale solisten op en ons repertoire is ontzettend divers. Net zoals ik het onmogelijk vind te zeggen wie mijn lievelingscomponist is kan ik niet bepalen wat ik nou het leukst vind om te doen. Ik hou geloof ik vooral van de durf van Amsterdam Sinfonietta om steeds weer nieuwe dingen te doen. Van het optreden met artiesten van andere disciplines tot het uitvoeren van ingewikkelde wereldpremières zonder een dirigent die de maat slaat. Of bijvoorbeeld het combineren van ons debuut van Bartóks complexe werk Muziek voor snaren, celesta en slagwerk met een nieuwe samenwerking met masterstudenten van het Conservatorium van Amsterdam.’


Van barokviool tot tai chi

Het Conservatorium van Amsterdam zal komend seizoen een nieuwe rol spelen in het muzikale leven van Frances. ‘Ik speel al best lang barokviool, maar de laatste jaren ben ik me steeds intensiever aan het verdiepen in de uitvoeringspraktijk van oude muziek. Ook heb ik ontdekt hoe belangrijk het is om mijn kennis te delen met mijn publiek. Tijdens mijn jaarlijkse verblijf in mijn vaderland Australië geef ik steeds vaker ‘lecture recitals’ over verschillende onderwerpen. Maar er valt nog zo veel meer te leren, bijvoorbeeld over retorica en over de functies van harmonieën in de muziek. Ik heb de smaak echt te pakken en ik wil nu echt de diepte in gaan.


Daarom heb ik besloten om een masteropleiding barokviool te gaan doen. Dat ga ik combineren met de tournees van Amsterdam Sinfonietta, want ik wil het liefst geen enkel project missen. Al zal het volgend seizoen tijdens mijn afstuderen wellicht een beetje hectisch worden. Maar ik heb gelukkig een hele goede remedie tegen spanning en stress: tai chi. Ik combineer mijn werk als violist met tai chi lesgeven aan The School of T’ai Chi Chuan in Amsterdam. Dat is uitstekend voor mijn concentratie en mijn focus. En het is ook heel verfrissend om in contact te komen met mensen die géén musicus zijn.’

Deel deze pagina
 

Amsterdam Sinfonietta maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok