Portret: Inki Varga

Inki Varga deed in 1995 nog tijdens haar studie auditie voor Amsterdam Sinfonietta. Sindsdien speelt ze bij de tweede violen. Ze geniet nog altijd van de communicatieve speelstijl en ze voelt zich thuis in het orkest waarin de harde kern al ruim twintig jaar met elkaar samenspeelt. Inki heeft daarnaast ook een uitgebreide lespraktijk waar ze veel voldoening uit haalt.

Noortje Zanen | Foto: Anna van Kooij

Ervaring en verdieping

‘Ik heb bij Amsterdam Sinfonietta nog net een stukje meegemaakt van het bijzondere tijdperk met Lev Markiz, en daarna kwam het orkest in een spannende overgangsfase in de zoektocht naar een nieuwe dirigent en een nieuwe identiteit.’ Dat Amsterdam Sinfonietta nu al vijftien jaar zonder dirigent werkt onder leiding van concertmeester Candida Thompson vindt Inki geweldig, want het werkt uitstekend. ‘We spelen al zo lang met elkaar samen, dus we weten precies wat we aan elkaar hebben. Iedereen heeft zijn eigen expertise en dat benutten we tijdens het repetitieproces, we vullen elkaar naadloos aan. Juist als er af en toe nieuwe remplaçanten meespelen die onze aanpak voor het eerst ervaren, realiseren we ons weer hoe bijzonder onze samenwerking is. Deze maand speelden we opnieuw Beethovens ‘Quartetto Serioso’ opus 95. De meesten van ons kunnen dat stuk dromen, maar toch slaagt Candy er op een wonderlijke manier in om er op een frisse manier naar te kijken. Tijdens de repetities werken we aan nieuwe details en dat plaatst alles weer in een ander daglicht. Zo krijgt onze Beethoven nog meer verdieping.’


De jaarlijks terugkerende ‘Breder dan klassiek’-nieuwjaarstournee zorgt volgens Inki ook voor verrijking en verdieping. Niet alleen omdat het orkest ieder jaar samenwerkt met artiesten uit een ander muziekgenre, maar ook omdat de musici zo nieuw publiek leren kennen. ‘Als er in de zaal opeens massaal wordt meegezongen met een popliedje dat ik zelf niet kende, dan ervaar je opeens wat dat liedje zo bijzonder maakt. En omgekeerd, als wij een strijkkwartet van Ravel in Paradiso spelen en de zaal gaat plat, dan weet je dat de kracht van muziek grensoverschrijdend is. Ik ben heel nieuwsgierig wat we in januari gaan meemaken met Blaudzun.’


Topsolisten zonder dirigent

Inki Varga is opgelucht dat ze destijds voor Amsterdam Sinfonietta is aangenomen, want ze vindt het véél leuker dan spelen in een veel grotere violengroep van een symfonieorkest. ‘In de eerste jaren na mijn studie in Utrecht, Hilversum en Rotterdam bij Keiko Wataya, Joan Berkhemer en Benzion Shamir heb ik veel geremplaceerd bij de Nederlandse symfonieorkesten. Ik vond het heerlijk om het grote symfonische repertoire te spelen, maar ik heb ook veel stukken moeten spelen die ik minder interessant vond, en veel hing af van de dirigent die voor je neus stond. Als tutti-speler in een orkest moet je veel water bij de wijn doen, want er is eigenlijk geen ruimte voor je eigen muzikale emoties en ambities. Alleen als er een heel goede dirigent staat, dan gebeurt er iets magisch, dan vergeet je jezelf en bereik je met de grote groep iets wonderlijks. Omdat ik het tegenwoordig te druk heb met al mijn andere werkzaamheden speel ik nu niet meer in de grote symfonieorkesten. Soms verlang ik er nog wel eens naar om met een topdirigent en een groot orkest te werken, al weet ik dat je in die context mist wat bij Amsterdam Sinfonietta zo uniek is. De samenwerking met alle fantastische solisten die bij ons te gast zijn is juist zo bijzonder omdat we zonder dirigent werken. Meestal ontstaat er een sterke band tussen de solist en ons en inspireren we elkaar. Zelf heb ik bijvoorbeeld heel goede herinneringen aan de tournees met violiste Isabelle Faust, bariton Thomas Hampson en sopraan Claron McFadden. Maar ik zie ook uit naar het project in februari met de jonge, veelbelovende violist Ray Chen en in juni treden we opnieuw op met sopraan Eva-Maria Westbroek, daar heb ik nu al zin in.’


‘Meestal ontstaat er een sterke band tussen de solist en ons en zo inspireren we elkaar.’


Lesgeven als missie

Inki is haar eigen leraren dankbaar dat ze haar hebben ingewijd in de geheimzinnige wereld van de muziek en ze ziet het als een missie dat zij haar passie voor muziek overbrengt op haar omgeving. Dat bereikt ze enerzijds met de concerten van Amsterdam Sinfonietta en KleuterSinfonietta, anderzijds met haar eigen lespraktijk. Ze is net als Ray Chen gespecialiseerd in de Suzuki-methode en geeft vooral les aan jonge kinderen. ‘Lesgeven zit in mijn DNA, ik vind het razend interessant om iets vanaf het prille begin op te bouwen. Elke leerling is uniek en vraagt om een andere benadering en dat is een prachtige uitdaging. Tegelijkertijd is muziek een internationale taal die geweldig is om te leren. Eigenlijk vind ik dat iedere musicus een verantwoordelijkheid draagt om de magie van het muziekvak over te brengen op zo veel mogelijk mensen.’ Inspirerend lesgeven is in die context van groot belang, maar ook de communicatie tussen de musici op het podium en het publiek in de zaal is essentieel. Voor Inki maakt het daarbij niet uit of er volwassenen in de zaal zitten of kleuters. ‘Met KleuterSinfonietta spelen we dezelfde muziek als voor volwassenen. We spelen weliswaar wat kortere fragmenten en we vertellen er een verhaal bij, maar de emotie van de muziek die we willen overbrengen is precies hetzelfde. En daar reageren kleuters even goed op als volwassenen. Het blijft me verbazen wat muziek teweeg kan brengen, zonder dat ik goed kan verwoorden wat dat dan precies is.’

Deel deze pagina
 

Amsterdam Sinfonietta maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok